Hrvatska nije imala
samostalnost u većem delu srednjeg veka. U 16. veku je svedena na
„ostatke ostatka“ i veliko je pitanje da li se Hrvati mogu nazvati
predziđe hrišćanstva ili je reč o narodu koji se sakupio u Vojnoj
krajini – tamo su živeli i pravoslavni i katolici. Uprkos kobnoj
Krbavskoj bici, junačkoj odbrani Sigeta i bici kod Siska, niti je
Hrvatska u to vreme bila samostalni državni entitet, niti su ovi
događaji značajnije uticali na istoriju osmanskih osvajanja. Ipak, oni
su postali jedan od mitova o graničnoj državi zapadnog sveta, a
pravoslavni Srbi su uskoro u svesti onih koji u njega veruju zamenili
muhamedanske Turke…....Hrvatska
nacija stvorena je od Srba katolika pod uticajem Vatikana.Današnji
“hrvatski narod” je veštačka kreacija Rimokatoličke crkve, unapred
zamišljena kao instrument jednog zločinačkog projekta, utemeljenog na
težnji da se srpski narod uništi unijaćenjem, pokatoličavanjem ili
potpunom fizičkom likvidacijom,kako više ne bi predstavljao prepreku
daljem vatikanskom prodiranju na istočnoevropske prostore, pa i dalje do
Crnog mora.Ovaj projekat nije bio unapred dat kao gotov i zaokružen,
već se postepeno razvijao i sazrevao imajući u prvoj fazi ilirsku, a u
drugoj fazi jugoslovensku opciju. Međutim, suština rimokatoličkih
zločina je stalno ista.Neverovatno je, da najbrojniji narod na Balkanu (
srpski narod ), doživi takve gubitke i depresije u zemljama gdje je bio
najbrojniji i najdržavotvorniji.Srbi su u 20. veku izgubili: Južnu
Srbiju, Dalmaciju, Hercegovinu, Skadar, najsrpskiji grad 19. veka –
Dubrovnik, delove Gorskog Kotara, Zapadnu Bosnu, Liku, Kordun, Baniju,
Zapadnu i Istočnu Slavoniju, Baranju, Crnu Goru,Kosovo i
Metohiju.Istorijska je zagonetka, kako su Hrvati posle aktivnog učešća
na strani poraženih sila, u dva svetska krvava rata, uspeli sjesti za
zajednički sto s pobednicima i oba puta proširiti svoju vlast na tuđim
teritorijama?To je izuzetno političko umeće, koje se moglo ostvariti
samo uz jugoslavenstvo kralja Aleksandra i kasnije uz antisrpsku
politiko državničku i komunističko diktatorsku poziciju Hrvata, Josipa
Broza. Ali nisu samo to gubici srpskog naroda. S gubitkom teritorija i
prirodnih bogatstava nestajao je i srpski narod.Sinhronizovano,
raznovrsno i snažno radilo se u srpskim etničkim prostorima zapadnog
Balkana na sveprožimajućem pohrvaćenju Srba, naročito od polovine 19.
veka i nezaustavljivo kroz ceo 20. vek.Zašto se toliko skriva od
javnosti popis stanovništva u Dalmaciji, austrijskog statističara dr
Adolfa Fikera, po kojem je u Dalmaciji 1857. godine živelo 88,92% Srba
(katolika, pravoslavaca i muhamedanaca), 10,84% Talijana i 0,24
Arnauta….Iz popisa stanovništva u Austriji, odnosno Austro-Ugarskoj i to
iz: 1850, 1860, 1870, 1880, 1890, 1900. i poslednjeg popisa iz 1910. se
neoborivo i neporecivo uviđa da je postojala srpska etnička većinska
procentualna zastupljenost u stanovništvu pokrajina u sastavu današnje
Republike Hrvatske: Slavoniji, Maloj Vlaškoj (Maloj Srbiji), Baniji,
Kordunu, Lici, Gorskom Kotaru, Ravnim Kotarima, Dalmaciji, Dubrovniku,
Boki Kotorskoj i, čak, u Istri!Stanovništvo Istre je do početka
sedamnaestog stoleća bilo srpsko i pravoslavno. A kratkotrajna
srednjevekovna država Hrvatska je bila, takođe, s pravoslavnom religijom
i Hrvati će prelaziti u rimokatoličku veru tek kad ih pokore Mađari —
1097. godine….U JESEN 1955. godine u jednom govoru prema pisanju
“Hrvatskog glasa” najveći tadašnji Hrvat dr Juraj Krnjević je rekao:
“Pre jedno 120 godina Hrvatska je bila vrlo malena: Zagorje i okolica,
to je bila Hrvatska… Onaj kraj gdje se govori “kaj”, to je
Hrvatska…”…….Bez ikakvih dokaza, veličala se “stara Hrvatska” i
postepeno “stvarali” tzv. Hrvati kao rimokatolička nacija, iako o njima
nema originalnih dokumenata ni podataka o njihovom postojanju u
istoriji.O Hrvatima nema originalnih podataka ni u jednom arhivu čije
postojanje je starije i od tzv. “stare Hrvatske iz perioda hrvatske
narodne dinastije”, odnosno iz vremena pre njenog potčinjavanja od
strane Mađara – ni u arhivu Vatikana, ni Venecije, ni Milana, ni
Firence, ni Graca, ni Beča, ni Carigrada – ni igde ni nigde, već u tzv.
“prepisima sa starijih nesačuvanih originala”, čime je nastala samo
“historijska Hrvatska u prepisu”.Malo ko postavlja pitanje, kako to da
za većinu nekadašnjih država ima originalnih i ubedljivih podataka, samo
o državi “srednjovjekovnoj Hrvatskoj” – gle čuda – nema nijedan!
Hrvatska nacija formirana je od nekoliko srpskih elemenata, a jedan od
njih je i jezik, koji su usvojili od Vuka Karadžića.Jezik je merilo
jednog naroda, a Hrvati su, da bi bili narod, ukrali srpski jezik i
unakazili ga. Prevara je odigrana kada je Ljudevit Gaj nasankao Vuka
Karadžića i pod okrilje našeg jezika ubacio kajkavski izgovor. Od tada
Hrvati govore srpskim jezikom, iako ga samo kvare i prave ga nakaradnim,
pa se iz toga može slobodno zaključiti da pričaju nakaradnim srpskim
jezikom. Ljudevit Gaj, Nemac poreklom, otvoreno kaže da su Hrvati
prisvojili srpski jezik za svoj.U Srednjem veku u Dubrovniku, Dalmaciji i
ostalim delovima Vojne Krajine bio u upotrebi samo srpski jezik — nikad
Hrvatski…U Srbiji se niko ne usudi postaviti pitanje Jadranskog mora i
ostrva u njemu.To jedino pokreće Slovenac Zmago Jelinčić Plemeniti,
tvrdeći da Italija nije predala Jadran i ostrva Hrvatskoj,već SFRJ. On
traži „da se jadranska obala i otoci podele na sve države, naslednice
SFRJ ( oko 1000 otoka ). Hrvatska nikad ( pravno ) nije imala u posedu
jadransku obalu… Italija, posle Drugog svetskog rata je bila primorana
da , na ime ratne štete ustupi Jugoslaviji Istru, Zadar i otoke“.Zašto
se i sada izbegavaju istine?Zašto se krije da Hrvati nisu bili bedem i
zaštita hrišćanske Evrope pred Turcima, jer su ugarski feudalci u
Zagoruju, po nagovoru pape Klimenta Sedmog, prišli turskom savezu i
postali turski vazali: Ivan i Krsto Frankopan, zagrebački biskup Šimun
Erdedi i hrvatski ban Franjo Baćani. Zašto i posle nepopravljivih godina
i vekova ne smijemo znati istinu?Da su istorijske činjenice temeljito
njegovane, a ne skrivane, od Hercegovaca, Dalmatinaca, Dubrovčana i
ostalih na Balkanu, možda i ne bi bilo rata unutar iste krvi……“Istorija je niz laži sa kojima smo se složili.”-Napoleon Bonaparta…. ..1] http://www.youtube.com/watch?v=9rQmUiZMKDs ……..2] http://kovceg.tripod.com/hrvati_nisu_istorijski_narod.htm ……3] http://www.youtube.com/watch?v=ThjGL__VPQ0 Dubrovački-kalendar
iz 1897. godine nije čuo za hrvatski jezik!….Vatikan je stvorio Hrvate
kao “umjetnu naciju”, a zapravo se radi o
Srbima-katolicima.Dubrovnik,kojeg su u 19. veku nazivali „Srpska
Sparta“, je bio srpski trgovački, duhovni i primorski centar.
Stanovništvo sa prostora Dubrovačke republike je čak sve do početka 20.
veka zadržalo srpski identitet.To što su Dubrovčani ispovedali katoličku
veru, kao i Hrvati, ne govori ništa o srodnosti Dubrovčana i Hrvata. U
pitanju je priroda širenja katolicizma u srpskim zemljama; na jadranskoj
obali i zaleđu. To je činjeno zahvaljujući dominaciji Vatikana,
Venecije, Mađarske i Austrije u ovom delu Balkanskog poluostrva.U
Dubrovniku je hrvatsko ime nepoznato sve do sredine 19. veka kad, posle
pada Napoleona, nova sila u tom delu Jadrana, Austrija, u Dubrovniku i
njegovom zaleđu (Konavle) nalazi katolike koji se, gle čuda, osećaju i
izjašnjavaju kao Srbi.Nošena iskustvima sa prostora Dalmatinske Zagore,
Hrvatske, Slavonije, Žumberka, Carska kancelarija u Beču donosi odluku
da na katoličanstvo Dubrovnika i zaleđa umesto srpstva kalemi hrvatstvo,
kao najbližu entitetsku odrednicu.Tako je počela kroatizacija
Dubrovnika.Ono što danas imamo u gradu ispod Srđa, u Konavlima,
hrvatstvo zasnovano na mržnji prema Srbima, delo je bečkog dvora i
Katoličke crkve. Onome ko ne poznaje istoriju Dubrovnika, ali stvarnu, a
ne falsifikovanu, zaista izgleda čudno da taj grad, ovakav kakav je
danas, sa okolinom, pre samo stotinu i nešto godina nije imao gotovo
nikakvih dodira sa hrvatstvom.1874. se u Dubrovniku osnivaju: Pevačko
društvo “Sloga”, Dubrovačko radničko društvo, Dubrovački glazbeni zbor, a
1887. i Zadruga Srpkinja Dubrovkinja. Zatim, slede: Srpska dubrovačka
akademska omladina – 1900, “Srpska zora” – 1901, Gimnastičko – sokolsko
društvo “Dušan Silni” – 1907. i Matica srpska – 1909. Ćirilična izdanja
knjiga i novina, izdavana su u štamparijama Pretnera i Mate
Gracića.Jedan od najuglednijih novčanih zavoda u Dalmaciji, bila je
Srpska štedionica u Dubrovniku.U kalendaru „Dubrovnik“ za prostu 1898.
godinu, štampanom u dubrovačkoj Štampariji A. Pasarića, nalazimo, uz
ostalo, i podatak kojim jezikom se u to vreme govori u Dubrovniku i to,
stoji u kalendaru, „govor u kući“. U Dubrovniku je sve do u XVI. veka
delovala slavenska kancelarija, gdje su se dokumenti pisali –
ćirilicom.Od 11.177 stanovnika Dubrovnika njih 9.713 izjasnilo se da
govori srpskim jezikom. Italijanski je koristilo 716, nemački 285,
mađarski 384 stanovnika grada. Neki su se izjasnili da govore češki,
slovenski, poljski i ruski, ali niko, ni jedan jedini stanovnik
Dubrovnika, nije rekao da govori hrvatskim jezikom.Dalmacija ime je
nastalo po tvrđavi Dalmi, koja je bila sedište jednog saveza srpskih
plemena u borbi protiv Rimljana, oko 160 godine s. e. Tvrđava Dalma se
nalazila desno od izvora reke Neretve, iznad Nevesinja.Hrvati svojataju
velikog matematičara i astronoma Ruđera Boškovića samo zato što je
njegov otac Nikola, Srbin, prešao u katoličanstvo u Dubrovniku, da bi
zbog trgovine mogao nesmetano da ide u Italiju.Svi dubrovački pisci
osećali su se Srbima, a najveći među njima Ivo Gundulić je u “Osmanu” od
11 000 stihova većinu posvetio Srbima u Srbiji, Makedoniji, Hercegovini
i Bosni. Obračun sa srpstvom u Dubrovniku, uz progone Srba Dubrovčana,
počeo je posle atentata pripadnika pokreta “Mlade Bosne” na
prestolonaslednika Austrougarske Franca Ferdinanda, u Sarajevu 1914.
godine. Desila se “Kristalna noć” u Dubrovniku, pre one u Nemačkoj i
posle zagrebačkog juriša na Srbe i njihovu imovinu 1902. godine.
Hrvatski jurišnici, na čelu sa Nikšom Svilokosim, uništavali su sve što
je bilo srpsko u Dubrovniku: škole, novine, društva, stanove, privredne
objekte i drugo. Palili su srpske zastave i lomili srpske simbole.Srbi
katolici, intelektualci, trgovci i crkveni dostojanstvenici, koji su za
sebe govorili da su Srbi, punili su zatvore i bili mučeni i
maltretirani.Niko se ne bi čudio, da je Dubrovnik u vekovima porodice
Gundulić pao pod nečiju vlast, jer srpske države tada i nije bilo, ali
pasti u vremenima snažne srpske kneževine i kraljevine, pa i Kraljevine
Jugoslavije? To je neoprostivo!… ..Čak je i jedan papa, Lav XIII,javno i
pismeno priznao Dubrovčanima da su Srbi….Svojevremeno je Božidar
Violić, najcenjeniji hrvatski pozorišni reditelj, u intervjuu
zagrebačkom “Globusu”, objašnjavajući probleme sa kojima se susreće zbog
svog “nacionalno nekorektnog” jezika, sa ponekim srbizmom, rezignirano
zaključio: “Mi Hrvati smo ionako sklepan narod.”….http://www.srpsko-nasledje.co.rs/sr-l/1998/02/article-10.html FOTO:Zagrebački aerodrom 1932. godine sa ćiriličnim natpisom … Vatikan
u svojoj Katoličkoj Enciklopediji piše da su muhamedanci i katolici
Bosne i Hercegovine Srbi i da su Srbi 98% stanovnistva Bosne i
Hercegovine:
“According to the census of 22 April 1895, Bosnia has 1,361,868 inhabitants and Herzegovina 229,168, giving a total population of 1,591,036. The number of persons to the square mile is small (about 80), less than that in any of the other Austrian crown provinces excepting Salzburg (about 70). This average does not vary much in the six districts (five in Bosnia, one in Herzegovina). The number of persons to the square mile in these districts is as follows: Doljna Tuzla, 106; Banjaluka, 96; Bihac, 91; Serajevo, 73, Mostar (Herzegovina), 65, Travnik, 62. There are 5,388 settlements, of which only 11 have more than 5,000 inhabitants, while 4,689 contain less 500 persons. Excluding some 30,000 Albanians living in the south-east, the Jews who emigrated in earlier times from Spain, a few Osmanli Turks, the merchants, officials. and Austrian troops, the rest of the population (about 98 per cent) belong to the southern Slavonic people, the Serbs...http://www.youtube.com/watch?v=VcbhtpW_R98
…..Negiranje činjenice da su današnji Hrvati jednom pisali ćirilicom potiče upravo iz ovog perioda.Dubrovački molitvenik, štampan 1512. godine ….…
.…Cela istorija Hrvata je falsifikovana – isto kao i u slučaju istorije Srba i mnogih drugih naroda po svetu.Poput Jevreja, i Srbi su nezaobilazna žrtva manipulacija Rima i njegove falsifikovane istorije. Delo „O upravljanju carstvom“ Konstantina Porfirogenita, kao glavnog izvora o poreklu i dolasku Slovena na Balkan, isto je falsifikovano, kao i brojni drugi. Većina istoričara bi se složila da kada ne bi postojalo ovo Porfirogenitovo delo, onda o dolasku i poreklu Srba i Hrvata, i poreklu njihovih imena, ne bismo znali ništa, i u njihovoj najranijoj istoriji ostala bi rupa. Baš ta činjenica podstakla je Vatikan da to delo falsifikuje. Baš to saznanje, da će lažiranjem glavnog istorijskog izvora o najdaljoj prošlosti Srba i Hrvata moći da izmeni budućnost tog naroda, i da će istim moći da manipuliše, bio je glavni motiv Vatikanu da nastavi sa svojim uobičajenim prljavim poslom prikrivanja istine.I zaista, dovoljno je pogledati stavove zvanične nauke o poreklu Hrvata i imena „Hrvati”, pa videti da su isti zasnovani isključivo na ovome Porfirogenitovom delu kao glavnom izvoru.Da pomenuto delo zaista predstavlja falsifikat o poreklu Hrvata pokazaće nam primeri iz samog teksta. Prvi od njih govori o tome kako je navodno nastalo ime Hrvata. Ovako je tamo zapisano:‘Hrvat’ na slovenskom jeziku znači ‘onaj koji poseduje veliku teritoriju’. U Porfirogenitovom delu piše da su Hrvati tako nazvani zato što su u svome posedu navodno držali mnoge zemlje i veliku teritoriju. Zanimljivo je da u istom delu pisac čak i Franačku, koja je držala polovinu Evrope, naziva „velika Franačka“ (iako to nije sam naziv države), pa onda čudi da je i jedno od slovenskih plemena nazivano „Veliki Hrvati“.Očito je da naziv „Hrvat”, ne ni na jednom slovenskom jeziku, već ni na jednom jeziku na svetu ne znači „onaj koji drži veliku teritoriju”. A zašto bi onda jedan vizantijski car napisao tako nešto, pogotovo ako se uzme u obzir da je car Porfirogenit bio veoma obrazovan vladar?Zvanično objašnjenje glasi da je Porfirogenit, navodno, zapisao takvo poreklo imena Hrvata, pošto je ta reč veoma slična grčkoj reči hora, što bi značilo „zemlja“. Međutim, ni u tom slučaju nije nimalo jasno zašto onda hrvatsko ime ne znači „zemljani“, „oni koji drže zemlju“, a ne „oni koji drže veliku teritoriju“. No, svu tu gungulu laži razotkriva sledeće pitanje: Kako to da su Hrvati, koji su se doselili sa Srbima na Balkan, kako kaže Porfirogenitovo delo, dobili ime po grčkoj reči hora, a da su Srbi dobili svoje ime po latinskoj reči servus? I Hrvati i Srbi su se zajedno doselili na Balkan, ali je vizantijski vladar Srbe nazvao po latinskoj reči za „roba“, a Hrvate po grčkoj reči za „zemlju“; pa da li se u Vizantiji govorilo latinskim ili grčkim jezikom? Još je veći problem u tome što u Porfirogenitovom delu piše da naziv „Hrvat“ ima takvo značenje na slovenskom jeziku, a ne na grčkom, tako da ta njihova priča o vezi grčke reči hora i imena „Hrvat“ ne pije vodu. Sasvim je jasno da je to neko umetnuo u Porfirogenitovo delo u kasnijem dobu.Takođe, „Porfirogenitovo“ izvođenje srpskog imena od latinske reči servi u značenju „robovi“ nemoguće je iz još jednog razloga, a to je da su i u Srednjoj Evropi – isto kao na Balkanu – živeli Srbi pod tim imenom. Srednjoevropski Srbi se kasnije spominju u franačkim analima, i to su Srbi koji nisu nikad bili pod vlašću Vizantije, niti su dolazili na Balkan, pa nisu ni mogli da dobiju takvo ime po latinskoj reči za „robove“ od vizantijskog cara. O ovome je govorio i veoma cenjeni hrvatski istoričar, Ferdo Šišić.On je smatrao da je poreklo imena Hrvata i Srba, koje navodi Porfirogenit, nenaučno i netačno. On kaže da ako su Srbi zaista dobili naziv po latinskoj reči za robove, kako onda objasniti tvrdnju cara Porfirogenita da su Srbi potekli od nekrštenih Srba iz tzv. „Bele Srbije“ u Srednjoj Evropi, koja se dakle nazivala Srbija iako se nalazila van Balkana i domašaja Vizantije? Znači, zvala se Bela Srbija pre no što su Srbi tobož uopšte postali robovi vizantijskog cara, te on nije ni mogao da im da ime Servi, u značenju „robovi“, čak i ako ne uzmemo u obzir sve druge izvore iz Ranog srednjeg veka i antičkih vremena koji nam govore o srpskom imenu. Ovo nije toliko bitno kao dodatni dokaz da je etimologija srpskog imena od reči servi netačna, već je bitno iz razloga što pokazuje koliko su falsifikatori bili neoprezni i aljkavi u svom naivnom i sa velikom mržnjom motivisanom krivotvorenju istorije Hrvata i Srba…..“Celokupna zvanična istorija je gomila besmislica.”-Henry Ford….. Srpska pravoslavna crkva u Dubrovniku….. STRANO TELO U KORPUSU HRVATSKE …… Tridesetih godina 19. veka kod Hrvata se javlja kulturni i društveno-
politički pokret nazvan ilirizam, ilirski pokret, hrvatski narodni
preporod. Glavni vođa tog pokreta bio je Ljudevit Gaj. Hrvat? Ne. Gaj
dolazi iz francusko-nemačke porodice; otac mu je iz Burgundije,
prezime se u originalu piše Gay, a majka je Nemica, Schmit. Godine
1835. pokrenuo je “Novine horvatske”.
Najbliži saradnici Ljudevita Gaja u tom “hrvatskom preporodu” bili su
Stanko Vraz (pravim imenom Jakob Frass, rodom iz Štajerske) i
Dimitrije Demetar, grčko-cincarskog porekla.
Bez sumnje najznačajniji muzički stvaralac u doba ilirizma, jedan od
najvećih u hrvatskoj istoriji inače, bio je Vatroslav Lisinski. Ni on
nije Hrvat po poreklu; rođen je kao Ignac Fuchs, bavio se
kompozicijom, a prvu hrvatsku operu “Ljubav i zloba” napisao je
Lisinski, odnosno Fuchs. Prvi put je izvedena 28. marta 1846. godine.
DETALJI IZ RODOSLOVA
Najznačajniju nacionalnu operu kod Hrvata, čuvenu “Nikola Šubić
Zrinski” napisao je Ivan Zajc, po mnogima najveći “hrvatski
glazbenik”. Zajc je rođen u Rijeci, ali u svom rodoslovu nema ništa
hrvatsko, potiče iz češko-jevrejske porodice, a njegovo prezime u
izvornom obliku piše se – Zaytz.
Po svom poreklu ni August Šenoa, tvorac moderne hrvatske književnosti
i prvi pravi hrvatski romanopisac, nema ništa sa Hrvatima: on dolazi
iz nemačko-češke porodice, njegov otac se u potrazi za boljim životom
doselio u Zagreb 1830. godine. Osam godina kasnije svet je ugledao
mali August. Napisao je nekoliko istorijskih romana, među kojima se
izdvajaju: “Zlatarevo zlato” i “Čuvaj se senjske ruke”.
Prvi hrvatski profesionalni pisac Pavao Vitezović, izvorno se prezivao
Ritter i potiče iz jedne nemačke porodice koja se u Senj doselila iz
Alzasa.
Nesumnjivo veliki slikar, izuzetnog talenta, Vlaho Bukovac, koga
Hrvati stavljaju u sam vrh nacionalne umetnosti, nije bio Hrvat. Rođen
je u Cavtatu 1855. godine, a u knjige krštenih zaveden je kao Biagio
Faggioni. Bio je Italijan.
Slikari i vajari koji su obeležili dvadeseti vek hrvatske umetnosti:
Vaništa, Tartalja, Kinert, Herman, Radauš, Kulmer, Pal, Džamonja…nisu
po poreklu bili Hrvati, ali su se gotovo svi tako izjašnjavali.
Čuveni pesnik Ivan Goran Kovačić, autor poeme “Jama”, bio je Jevrejin,
majka mu se prezivala Klein. Najveći hrvatski karikaturista svih
vremena, još uvek živi Oto Rajzinger, austrijsko-nemačkih je korena.
Lavoslav Ružička, veliki naučnik rođen u Vukovaru, Čeh poreklom, dobio
je 1939. godine Nobelovu nagradu za hemiju. I po očevoj i po majčinoj
liniji bio je stranac, ali ga Hrvatska tretira kao Hrvata.
Umesto odgovora na brojna pitanja i dileme unutar ove teme, neka vam ovaj tekst posluži kao predložak za raspravu sa onima koji govore o Hrvatima kao „starom autohtonom narodu“.
“According to the census of 22 April 1895, Bosnia has 1,361,868 inhabitants and Herzegovina 229,168, giving a total population of 1,591,036. The number of persons to the square mile is small (about 80), less than that in any of the other Austrian crown provinces excepting Salzburg (about 70). This average does not vary much in the six districts (five in Bosnia, one in Herzegovina). The number of persons to the square mile in these districts is as follows: Doljna Tuzla, 106; Banjaluka, 96; Bihac, 91; Serajevo, 73, Mostar (Herzegovina), 65, Travnik, 62. There are 5,388 settlements, of which only 11 have more than 5,000 inhabitants, while 4,689 contain less 500 persons. Excluding some 30,000 Albanians living in the south-east, the Jews who emigrated in earlier times from Spain, a few Osmanli Turks, the merchants, officials. and Austrian troops, the rest of the population (about 98 per cent) belong to the southern Slavonic people, the Serbs...http://www.youtube.com/watch?v=VcbhtpW_R98
…..Negiranje činjenice da su današnji Hrvati jednom pisali ćirilicom potiče upravo iz ovog perioda.Dubrovački molitvenik, štampan 1512. godine ….…
.…Cela istorija Hrvata je falsifikovana – isto kao i u slučaju istorije Srba i mnogih drugih naroda po svetu.Poput Jevreja, i Srbi su nezaobilazna žrtva manipulacija Rima i njegove falsifikovane istorije. Delo „O upravljanju carstvom“ Konstantina Porfirogenita, kao glavnog izvora o poreklu i dolasku Slovena na Balkan, isto je falsifikovano, kao i brojni drugi. Većina istoričara bi se složila da kada ne bi postojalo ovo Porfirogenitovo delo, onda o dolasku i poreklu Srba i Hrvata, i poreklu njihovih imena, ne bismo znali ništa, i u njihovoj najranijoj istoriji ostala bi rupa. Baš ta činjenica podstakla je Vatikan da to delo falsifikuje. Baš to saznanje, da će lažiranjem glavnog istorijskog izvora o najdaljoj prošlosti Srba i Hrvata moći da izmeni budućnost tog naroda, i da će istim moći da manipuliše, bio je glavni motiv Vatikanu da nastavi sa svojim uobičajenim prljavim poslom prikrivanja istine.I zaista, dovoljno je pogledati stavove zvanične nauke o poreklu Hrvata i imena „Hrvati”, pa videti da su isti zasnovani isključivo na ovome Porfirogenitovom delu kao glavnom izvoru.Da pomenuto delo zaista predstavlja falsifikat o poreklu Hrvata pokazaće nam primeri iz samog teksta. Prvi od njih govori o tome kako je navodno nastalo ime Hrvata. Ovako je tamo zapisano:‘Hrvat’ na slovenskom jeziku znači ‘onaj koji poseduje veliku teritoriju’. U Porfirogenitovom delu piše da su Hrvati tako nazvani zato što su u svome posedu navodno držali mnoge zemlje i veliku teritoriju. Zanimljivo je da u istom delu pisac čak i Franačku, koja je držala polovinu Evrope, naziva „velika Franačka“ (iako to nije sam naziv države), pa onda čudi da je i jedno od slovenskih plemena nazivano „Veliki Hrvati“.Očito je da naziv „Hrvat”, ne ni na jednom slovenskom jeziku, već ni na jednom jeziku na svetu ne znači „onaj koji drži veliku teritoriju”. A zašto bi onda jedan vizantijski car napisao tako nešto, pogotovo ako se uzme u obzir da je car Porfirogenit bio veoma obrazovan vladar?Zvanično objašnjenje glasi da je Porfirogenit, navodno, zapisao takvo poreklo imena Hrvata, pošto je ta reč veoma slična grčkoj reči hora, što bi značilo „zemlja“. Međutim, ni u tom slučaju nije nimalo jasno zašto onda hrvatsko ime ne znači „zemljani“, „oni koji drže zemlju“, a ne „oni koji drže veliku teritoriju“. No, svu tu gungulu laži razotkriva sledeće pitanje: Kako to da su Hrvati, koji su se doselili sa Srbima na Balkan, kako kaže Porfirogenitovo delo, dobili ime po grčkoj reči hora, a da su Srbi dobili svoje ime po latinskoj reči servus? I Hrvati i Srbi su se zajedno doselili na Balkan, ali je vizantijski vladar Srbe nazvao po latinskoj reči za „roba“, a Hrvate po grčkoj reči za „zemlju“; pa da li se u Vizantiji govorilo latinskim ili grčkim jezikom? Još je veći problem u tome što u Porfirogenitovom delu piše da naziv „Hrvat“ ima takvo značenje na slovenskom jeziku, a ne na grčkom, tako da ta njihova priča o vezi grčke reči hora i imena „Hrvat“ ne pije vodu. Sasvim je jasno da je to neko umetnuo u Porfirogenitovo delo u kasnijem dobu.Takođe, „Porfirogenitovo“ izvođenje srpskog imena od latinske reči servi u značenju „robovi“ nemoguće je iz još jednog razloga, a to je da su i u Srednjoj Evropi – isto kao na Balkanu – živeli Srbi pod tim imenom. Srednjoevropski Srbi se kasnije spominju u franačkim analima, i to su Srbi koji nisu nikad bili pod vlašću Vizantije, niti su dolazili na Balkan, pa nisu ni mogli da dobiju takvo ime po latinskoj reči za „robove“ od vizantijskog cara. O ovome je govorio i veoma cenjeni hrvatski istoričar, Ferdo Šišić.On je smatrao da je poreklo imena Hrvata i Srba, koje navodi Porfirogenit, nenaučno i netačno. On kaže da ako su Srbi zaista dobili naziv po latinskoj reči za robove, kako onda objasniti tvrdnju cara Porfirogenita da su Srbi potekli od nekrštenih Srba iz tzv. „Bele Srbije“ u Srednjoj Evropi, koja se dakle nazivala Srbija iako se nalazila van Balkana i domašaja Vizantije? Znači, zvala se Bela Srbija pre no što su Srbi tobož uopšte postali robovi vizantijskog cara, te on nije ni mogao da im da ime Servi, u značenju „robovi“, čak i ako ne uzmemo u obzir sve druge izvore iz Ranog srednjeg veka i antičkih vremena koji nam govore o srpskom imenu. Ovo nije toliko bitno kao dodatni dokaz da je etimologija srpskog imena od reči servi netačna, već je bitno iz razloga što pokazuje koliko su falsifikatori bili neoprezni i aljkavi u svom naivnom i sa velikom mržnjom motivisanom krivotvorenju istorije Hrvata i Srba…..“Celokupna zvanična istorija je gomila besmislica.”-Henry Ford….. Srpska pravoslavna crkva u Dubrovniku….. STRANO TELO U KORPUSU HRVATSKE …… Tridesetih godina 19. veka kod Hrvata se javlja kulturni i društveno-
politički pokret nazvan ilirizam, ilirski pokret, hrvatski narodni
preporod. Glavni vođa tog pokreta bio je Ljudevit Gaj. Hrvat? Ne. Gaj
dolazi iz francusko-nemačke porodice; otac mu je iz Burgundije,
prezime se u originalu piše Gay, a majka je Nemica, Schmit. Godine
1835. pokrenuo je “Novine horvatske”.
Najbliži saradnici Ljudevita Gaja u tom “hrvatskom preporodu” bili su
Stanko Vraz (pravim imenom Jakob Frass, rodom iz Štajerske) i
Dimitrije Demetar, grčko-cincarskog porekla.
Bez sumnje najznačajniji muzički stvaralac u doba ilirizma, jedan od
najvećih u hrvatskoj istoriji inače, bio je Vatroslav Lisinski. Ni on
nije Hrvat po poreklu; rođen je kao Ignac Fuchs, bavio se
kompozicijom, a prvu hrvatsku operu “Ljubav i zloba” napisao je
Lisinski, odnosno Fuchs. Prvi put je izvedena 28. marta 1846. godine.
DETALJI IZ RODOSLOVA
Najznačajniju nacionalnu operu kod Hrvata, čuvenu “Nikola Šubić
Zrinski” napisao je Ivan Zajc, po mnogima najveći “hrvatski
glazbenik”. Zajc je rođen u Rijeci, ali u svom rodoslovu nema ništa
hrvatsko, potiče iz češko-jevrejske porodice, a njegovo prezime u
izvornom obliku piše se – Zaytz.
Po svom poreklu ni August Šenoa, tvorac moderne hrvatske književnosti
i prvi pravi hrvatski romanopisac, nema ništa sa Hrvatima: on dolazi
iz nemačko-češke porodice, njegov otac se u potrazi za boljim životom
doselio u Zagreb 1830. godine. Osam godina kasnije svet je ugledao
mali August. Napisao je nekoliko istorijskih romana, među kojima se
izdvajaju: “Zlatarevo zlato” i “Čuvaj se senjske ruke”.
Prvi hrvatski profesionalni pisac Pavao Vitezović, izvorno se prezivao
Ritter i potiče iz jedne nemačke porodice koja se u Senj doselila iz
Alzasa.
Nesumnjivo veliki slikar, izuzetnog talenta, Vlaho Bukovac, koga
Hrvati stavljaju u sam vrh nacionalne umetnosti, nije bio Hrvat. Rođen
je u Cavtatu 1855. godine, a u knjige krštenih zaveden je kao Biagio
Faggioni. Bio je Italijan.
Slikari i vajari koji su obeležili dvadeseti vek hrvatske umetnosti:
Vaništa, Tartalja, Kinert, Herman, Radauš, Kulmer, Pal, Džamonja…nisu
po poreklu bili Hrvati, ali su se gotovo svi tako izjašnjavali.
Čuveni pesnik Ivan Goran Kovačić, autor poeme “Jama”, bio je Jevrejin,
majka mu se prezivala Klein. Najveći hrvatski karikaturista svih
vremena, još uvek živi Oto Rajzinger, austrijsko-nemačkih je korena.
Lavoslav Ružička, veliki naučnik rođen u Vukovaru, Čeh poreklom, dobio
je 1939. godine Nobelovu nagradu za hemiju. I po očevoj i po majčinoj
liniji bio je stranac, ali ga Hrvatska tretira kao Hrvata.
Umesto odgovora na brojna pitanja i dileme unutar ove teme, neka vam ovaj tekst posluži kao predložak za raspravu sa onima koji govore o Hrvatima kao „starom autohtonom narodu“.